Osmanlı Türkçesinde Kef Harfinin Okunuşu

Osmanlı Türkçesinde kef harfi hangi seslerle okunur?

Kef harfi, Osmanlı Türkçesinde tek bir sesi değil; kef, gef ve nef biçimleriyle k, g, ğ, n, hatta v ve y seslerini karşılayan bir harftir. Kef k sesini verir: كدی kelimesi kedi diye okunur, kömür ve sekiz kelimeleri de kef ile yazılır. Gef g ve ğ seslerini, sınırlı sayıda kelimede de v ve y seslerini karşılar; güzel, eğri, gövde ve leylek kelimeleri buna örnektir. Nef, Türkçeye özgü olan ve genizden söylenen n sesinin işaretidir: صوڭ kelimesi son, بیڭ kelimesi bin diye okunur. Nef harfi ikinci tekil ve çoğul şahıs iyelik eklerinde, fiil çekim eklerinde, isim tamlamalarındaki tamlayan ekinde ve yalnız, yanlış gibi bazı kelime köklerinde kullanılır; baban, adınız ve yazdın kelimeleri nef ile yazılır. Metinlerde gef ve nefi keften ayıran işaretler çoğunlukla konmaz, bu nedenle doğru okunuş kelimeyi tanıyarak bulunur.